Podobna sytuacja wytworzyła się, gdy autorka pa­miętnika poszła do szkoły średniej:„Radziłam sobie zawsze sama, choć okropne uczucia powodo­wał u mnie brak nawet jednej osoby, z którą można by porozma­wiać. Po rozpoczęciu nauki znalazłam się w podobnej sytuacji. Znów nie mogłam włączyć się do rozmów. Zdołałam ukończyć pierwszą klasę, ale wiele rzeczy było dla mnie wciąż niedostęp­nych, np. młodzieżowe wyjazdy na weekendy. Często czułam przy­gnębienie, nie mogłam jeść, nie wiedziałam co się ze mną stanie. W miesiąc po rozpoczęciu drugiego roku nauki przyszła do szkoły nowa dziewczyna. Była Niemką. Nikt nie starał się o to, by do­brze poczuła się w klasie, a ona nie umiała ani słowa po angiel­sku. Ponieważ znałam niemiecki, zaprzyjaźniłam się z nią i po­czułam się pewniej z kimś kto był Nowym Australijczykiem i miał jedną rzecz ze mną wspólną — poczucie odrzucenia".