Bardziej znaczące oznaki pozytywnej postawy wobec języka polskiego pochodzą od autorów wyrażających pragnienie kontynuowania nauki języka. Jeden ze starszych uczestników, zacho­wujący język polski w domu w rozmowach z dziećmi, żałuje swych braków w czytaniu i pisaniu, ma też nadzieję, iż pewnego dnia „rozpocznie prawdziwy kurs języka polskiego". Dziew­czyna, wyraża nadzieję, że wizyta, którą planuje złożyć w Polsce, pomoże jej w zdobyciu większej wprawy językowej. Kilku innych respondentów chciałoby mieć okazję do nauki pol­skiego w szkole. Jedna z młodych kobiet, której matka jest Anglo-Australijką, a językiem domowym jest angiel­ski, tak określa własną sytuację: „To, iż dzięki szkole mówię i piszę po francusku o wiele lepiej niż po polsku, jest ironią losu. Gdyby było to możliwe, na pewno uczyłabym się polskiego w szkole. Myślę, że to okropne być wśród ludzi i nie móc podzielać, a nawet rozumieć tego co mówią w moim domu. Czuję się wyrzutkiem we własnym kraju". Inna z dziewcząt oświadcza: „Byłam i wciąż jestem rozczarowana tym, że język polski nie jest nauczany w szkołach średnich. Gdyby tak było, chętnie chodziłabym na te lekcje. Obecnie uczę się polskiego na poziomie maturalnym w polskiej szkole".