Gdyby w szkołach wprowadzono naukę języków i kultur etnicznych — tak jak uczyniono to z językiem polskim w jednej ze szkół średnich Adelajdy — postawy dzieci wobec szkolnych zajęć tego typu mogłyby otwarcie przerodzić się w skłonności do tworzenia bardziej wyrafinowanych osobowościowych etnicznych systemów językowych, niż jest to obecnie możliwe w ciasnych granicach grupy etnicznej (reprezentowanej przez rodzinę, szkoły sobotnie i inne formalne lub nieformalne struktury). Wzbogacony w ten sposób system mógłby wchłonąć nie tylko tradycję ustną, ale też i literacką spuściznę danej kultury. Jeżeli jednak model szkolnictwa australijskiego nadał będzie opierał się na ideologii kulturowego i językowego monizmu, dzieci innego niż angielskie pochodzenia etnicznego przeżywać będą mu­siały rozterkę związaną z konfliktem dwóch wzajemnie wyklu­czających się skłonności. Skłonność do aktywizacji anglocentrycznej (podtrzymywana przez szkołę, środki masowego przekazu i grupy rówieśnicze) spowodować może przekształcenie skłonności do aktywizacji etnicznej w stan potencjalnej postawy, która — o ile nie będzie podtrzymywana przez jakieś ośrodki alternatyw­ne — zostanie ostatecznie zupełnie zaniedbana. Zgodnie z koncepcją socjologii humanistycznej jednostka stano­wi wartość kulturową równoważną wspomnianym wyżej przy­kładom naczyń sakralnych lub monet. Stąd też, jak każda inna wartość kulturowa, ma ona swą treść i swe znaczenie. Badanie treści dotyczy biologicznych i psychologicznych właściwości jednostek; znajduje się zatem poza zasięgiem dociekań socjologów, uważających je za dane i koncentrujących się na cechach kultu­rowych bądź znaczeniu, jakie każda jednostka ma dla innych osób lub grup.