Niektórzy uczestnicy usiłowali wyjaśnić swe początkowe trudności poprzez krytykę angielskiego za jego niekonsekwencje w pi­sowni. Jeden z uczniów szkoły średniej zaznaczył, iż „język an­gielski jest głupi pod względem pisowni, bo przecież na tyle na ile znam język polski, słowa pisze się tak jak się je wymawia". Kolejny autor, który w pełni opanował angielski już jako dorosły, dokonał podobnego, lecz bardziej umiarkowanego osądu: „Pierwsze, co wzbudziło we mnie złość, a często pobudzało do śmiechu, to głupota Anglików nie wiedzących jak obmyślić re­guły gramatyczne i ortograficzne, by ułatwić sobie naukę własnego języka. Pisownia oraz fakt, iż nie można czytać słów stosując ustalone zasady napełniała mnie wściekłością. Pod tym względem język polski niewątpliwie góruje nad angielskim i wykazuje więk­szą mądrość jego twórców. Dzisiaj, dzięki zdobyciu większej wie­dzy o początkach obu języków i ich przydatności (np. łatwości, z jaką język angielski może być stosowany w poezji, tekstach muzycznych), zdaję sobie sprawę, że mój pogląd musi zostać zrewi­dowany poprzez długie i wyczerpujące rozważania, lecz pomimo to, tak długo jak nie zakończą się one, nie unieważnię powyższych opinii".