Z punktu widzenia każdej jednostki, jakakolwiek próba werbal­nej komunikacji z innymi członkami własnej grupy może być rozpatrywana w kategoriach jej skłonności do aktywizowania niektórych wartości systemu językowego grupy. W ciągu pro­cesu rozwojowego, który rozpoczyna się od prób nawiązywania słownego kontaktu przez małe dziecko, jednostka tworzy stopnio­wo własny, osobowościowy system językowy. Ele­menty jego pochodzą ze zbioru wartości językowych przyswojo­nych w trakcie uczestnictwa w życiu własnej grupy. Ilekroć roz­mawiamy z przyjacielem, piszemy list miłosny lub prowadzimy wykład w języku rodzimym wykazujemy — poprzez aktywizację własnego systemu osobowościowego — skłonność do użycia zaso­bów językowych naszej grupy. Poprzez akt wyboru pewnych słów i konwencji językowych, a pominięcie innych, członkowie społecz­ności ujawniają ocenę znaczeń językowych przekazanych im jako część dziedzictwa kulturowego grupy.