„Na zbiórkach mówiłam po polsku ze wszystkimi starszymi, a kiedy sama otrzymałam tę funkcję, mówiłam po polsku nawet ze swoimi rówieśnikami, by dać przykład młodszym. Byliśmy dumni mogąc mówić po polsku. Nawet po zakończonych obozach (które były wielkim sukcesem) mówiliśmy nadal po polsku między sobą i do rodziców". Jej doświadczenie wydaje się być raczej wyjątkiem, choć częściowo wyjaśnia je fakt pozostawania przez tak długi okres w ru­chu harcerskim i późniejsze organizacyjne awanse. Ten sam wzór używania języka pojawił się także w obrębie polskiego zespołu tanecznego, do którego należało kilkoro z uczest­ników konkursu. Chociaż do określania terminów tanecznych uży­wano słów polskich, językiem komunikowania się był zwykle angielski. O użyciu języka polskiego decydował niekiedy chwilowy impuls, „kiedy chcieliśmy zrobić jakiś żart lub powiedzieć coś śmiesznego... mówiliśmy po polsku nie podczas zwykłych dyskusji na poważne tematy, lecz pod wpływem szczególnego ożywienia". Fakt rzadkiego posługiwania się językiem polskim w dzia­łalności polskich klubów uniwersyteckich był już wymieniany.