Wielu młodych imigrantów żywi silne poczucie kolektywizmu. Uwa­żają za rzecz naturalną, że dzieci winny opiekować się rodzicami i zamierzają tak postępować, gdy ich rodzice zestarzeją się. Ocze­kują też, że ich dzieci, jeśli będą je mieli, wspomogą wspól­ne gospodarstwo domowe swoimi zarobkami tak długo jak będą z nimi mieszkać lub przynajmniej do czasu, gdy skończą się uczyć. Wszystko to świadczy wyraźnie, iż sposób przekazywania polskiego dziedzictwa kulturowego przez rodziców jest wielce szanowaną tradycją, która zaczyna już jednak być modyfikowana za sprawą szerszych kontaktów z bardziej indy­widualistycznymi wzorami życia rodzinnego przeważającymi pow­szechnie w Australii.