Oto opinia wygłoszona przez pewną emigrantkę: „Byłam zawsze świadoma faktu, że jestem inna, a z powodu wychowania w czysto polskiej atmosferze nawet teraz myślę i czu­ję inaczej niż moi rówieśnicy nie miałam nigdy czasu dla austra­lijskich nastolatków zajętych piłką nożną, listami przebojów i nud­nymi przyjęciami zawsze miałam silne poczucie polskiego patrio­tyzmu, choć mój kraj znałam tylko z opowiadań matki lub ojca i z przedwojennej literatury pełnej ogromnego bohaterstwa, od­wagi, uporu i wiary. Literaturę tę moi rówieśnicy uważali za idealistyczną, romantyczną i nierzeczywistą, a swoją młodość prze­żyli tańcząc rocka i codziennie się zakochując lub odkochując. Im więcej czytałam, tym mniej interesowali mnie młodzi Australijczycy. Koledzy z klasy wydawali się być powierzchowni, a ich idole byli zupełnie zwykłymi ludźmi w porównaniu z moimi będącymi pra­wie jak bóstwa".