Domowe lekcje języka odbywałyby się prawdopodobnie w większej liczbie domów, gdyby rodzice dysponowali wystarczająco wy­sokim poziomem wykształcenia, by dobrze znać polski język, hi­storię i literaturę. Jeden z autorów komentuje różnice pomiędzy swoimi rodzicami i rodziną mieszkającą po drugiej stronie ulicy: „Moi rodzice wiele zrobili, by nauczyć mnie polskiego w domu, w odróżnieniu od naszych przyjaciół, których dzieci: dziewczynka i chłopiec, nie miały takich możliwości... Zdaję sobie sprawę, iż moi rodzice mieli szczęście otrzymując lepsze wykształcenie, a ja dzięki nim mam szczęście z tego korzystać... Większość zasług pod tym względem spada jednak na mojego ojca. Kiedy byłem w szkole podstawowej, często spędzał on ze mną wieczory ucząc mnie czytania i pisania za pomocą dyktand. Zaprenumerował również dla mnie polską gazetę »Świerszczyk« i dawał mi do czytania stronę dla dzieci z »Tygodnika Polskiego«, kiedy tylko go kupił. Później czytał mi, lub ja sam to robiłem, fragmenty nowel Sienkiewicza, aż po pewnym czasie doszedłem do całej książ­ki". Na ogół wydaje się, że gdy lekcje domowe prowadzono syste­matycznie i przez dłuższy czas, to przynosiły one lepsze efekty w nauczaniu dzieci czytania, pisania i samodzielnego posługiwania się językiem niż lekcje prowadzone w specjalnie dla tego celu zakładanych szkołach sobotnich.